آشنایی با انواع الگوهای طراحی در برنامه نویسی

الگوهای طراحی یا همان Design Pattern ها روشی هستند که باعث می شوند ساختار پروژه ما ساده , قابل گسترش و موثر تر باشند.

الگوهای طراحی یا همان Design Pattern ها روشی هستند که باعث می شوند ساختار پروژه ما ساده , قابل گسترش و موثر تر باشند.

در واقع برای اینکه شما یک برنامه نویس حرفه ای باشید علاوه بر مهارت های برنامه نویسی و کدنویسی نیاز دارید که یک سری مهارت های جانبی نیز بلد باشید که استفاده از معماری و الگوی طراحی مناسب یکی از آنهاست.

الگوهای طراحی و معماری نرم افزار وابسته به زبان خاصی نیست و شما میتوانید تمام این الگوهایی که جلوتر درباره آنها صحبت میکنیم و در زبان دارت پیاده سازی کنید.

دیزاین پترن ها به ما در حل مشکلات برنامه نویسی و اضافه کردن قابلیت استفاده مجدد از کد ها کمک زیادی می کنند.

الگوی طراحی چیست؟

الگوی طراحی در برنامه نویسی، راه حلی جامع و قابل تکرار برای مشکلات رایج در برنامه نویسی شیءگرا است. این الگوها، راهکارهای اثبات شده و کارآمدی را برای چالش‌های متداول ارائه می‌دهند و به برنامه‌نویسان کمک می‌کنند تا کدهای تمیزتر، قابل‌نگهداری‌تر و انعطاف‌پذیرتر بنویسند.

مزایای استفاده از الگوهای طراحی:

  • کاهش پیچیدگی: الگوها با ارائه راهکارهای از پیش تعریف شده، پیچیدگی طراحی و پیاده سازی برنامه را کاهش می‌دهند.
  • افزایش خوانایی: استفاده از الگوها، خوانایی و فهم کد را برای برنامه نویسان دیگر آسان تر می کند.
  • قابلیت نگهداری: الگوها به توسعه دهندگان کمک می کنند تا کدهای خود را به گونه ای طراحی کنند که به راحتی قابل نگهداری و ارتقا باشند.
  • قابلیت استفاده مجدد: الگوها را می توان در پروژه های مختلف با شرایط مشابه استفاده کرد.

انواع الگوهای طراحی:

الگوهای طراحی بر اساس نوع مشکلی که حل می کنند دسته بندی می شوند. برخی از رایج ترین انواع الگوهای طراحی عبارتند از:

  • الگوهای ساختاری: این الگوها به نحوه ایجاد و ارتباط اشیاء با یکدیگر می پردازند.
  • الگوهای رفتاری: این الگوها به نحوه تعامل اشیاء با یکدیگر می پردازند.
  • الگوهای خلاق: این الگوها به نحوه پیاده سازی ساختارهای پیچیده تر برنامه می پردازند.

الگوهای طراحی پرکاربرد شامل موارد زیر می باشد:

  1. Builder pattern
  2. Prototype pattern
  3. Factory Method pattern
  4. Abstract Factory pattern
  5. Singleton pattern

در ادامه مطلب به بررسی کوتاهی از هر یک از الگوها میپردازیم.

تفاوت الگوهای طراحی و معماری نرم افزار


الگوهای طراحی و معماری نرم افزار دو مفهوم کلیدی در برنامه نویسی هستند که به طور همیشگی با یکدیگر اشتباه گرفته می شوند. هر دو به ساختار و سازماندهی برنامه ها مربوط می شوند، اما در سطوح مختلف عمل می کنند.

الگوهای طراحی:

  • راه حل های جزئی برای مشکلات رایج در برنامه نویسی شیء گرا ارائه می دهند.
  • بر نحوه تعامل اشیاء با یکدیگر تمرکز دارند.
  • در سطح کلاس یا شیء عمل می کنند.
  • نمونه هایی از الگوهای طراحی شامل Singleton، Factory Method، و Observer هستند.

معماری نرم افزار:

  • به ساختار کلی یک برنامه می پردازد.
  • به اجزای اصلی برنامه و نحوه ارتباط آنها با یکدیگر می پردازد.
  • در سطح سیستم عمل می کند.
  • نمونه هایی از معماری نرم افزار شامل MVVM,MVP، Layered Architecture، و Microservices هستند.

به طور خلاصه:

  • الگوهای طراحی بر جزئیات تمرکز دارند، در حالی که معماری نرم افزار بر تصویر کلی تمرکز دارد.
  • الگوهای طراحی به نحوه تعامل اشیاء با یکدیگر می پردازند، در حالی که معماری نرم افزار به نحوه تعامل اجزای اصلی برنامه با یکدیگر می پردازد.
  • الگوهای طراحی در سطح کلاس یا شیء عمل می کنند، در حالی که معماری نرم افزار در سطح سیستم عمل می کند.

رابطه بین الگوهای طراحی و معماری نرم افزار:

  • الگوهای طراحی می توانند اجزای سازنده معماری نرم افزار باشند.
  • معماری نرم افزار می تواند زمینه ای را برای استفاده از الگوهای طراحی فراهم کند.

انتخاب الگوی مناسب:

انتخاب الگوی مناسب به نیازهای خاص برنامه شما بستگی دارد. هیچ الگوی واحدی برای همه مشکلات وجود ندارد.

یادگیری الگوهای طراحی و معماری نرم افزار:

یادگیری الگوهای طراحی و معماری نرم افزار برای هر برنامه نویسی که می خواهد مهارت های خود را ارتقا دهد، مفید است.

Builder pattern

در این الگو سعی شده از که متد های سازنده پیچیده اجتناب شود. در واقع باید برای اینکار متد های سازنده یا همان Constructor هایی که پارامترهای ورودی زیادی دارند را بیخیال بشید. پارامتر های زیادی انعطاف پذیری کدهای کلاس شما را کم می کنند و باعث سردرگمی می شوند.

برای مثال یک کلاس Person داریم که فیلد های زیادی مانند اسم,سن, رنگ مو,نام خانوادگی,شغل, نام پدر و مادر و ... دارد اگر یک متد سازنده برای این کلاس ایجاد کنید پارامتر های فوق العاده زیادی نیاز هست, یکی از روش های جلوگیری از این کار ساختن متد های سازنده مختلف هست.

برای مثال شما یک آبجکت از کلاس Person قرار هست بسازید ولی فقط میخواهید دوتا از فیلد های اسم و سن را مقداری دهی کنید که ساختن متدهای مختلف اینجا برای شما کاربرد دارد.

البته روش بالا مشکلاتی هم دارد که یکی از آنها ساختن تعداد زیادی کانستراکتور هست به این الگو
telescoping constructor می گویند.

با استفاده از Builder Pattern این ساختار پیچیده و ساده تر می میکنیم.
Builder Pattern به ما کمک میکنه که آبجکت های پیچیده خودمون با ساختن آبجکت های ساده تر ایجاد کنیم.

آموزش طراحی PageView در فلاتر

Prototype pattern

پروتوتایپ معمولا شامل ساختن یک کپی از آبجکت هست. زمانی از این الگو استفاه می کنیم که میخواهیم یک آبجکت جدید بسازیم که شبیه آبجکتی هست که قبلا ایجاد کرده ایم.

زمانی که ساختن یک آبجکت جدید باعث مصرف مموری شود پروتوتایپ به کمک ما می آید که باعث می شود برنامه سریعتر و کدها کمتر شوند.

Factory

از الگوی فکتوری زمانی استفاده میکنیم که میخواهیم یک آبجکت بسازیم ولی دقیقا نمیدانیم که ماهیت این آبجکت چه چیزی است.

در این روش یک واسط که میتواند اینترفیس یا کلاس abstract باشد با Factory Method در ارتباط است که نقش کلاس آبجکت های مارا تعیین می کند.

آموزش الگوی طراحی Factory در فلاتر

Singleton 

زمانی که نیاز دارید تا مطمئن شوید از کلاسی که در اختیار دارید فقط یک آبجکت ساخته خواهد شد از الگوی سینگلتون استفاده می کنیم.

برای مثال کلاسی دارید که به دیتابیس متصل می شود و یا یک راه ارتباطی با منابع خارجی مثل پرینتر هست و میخواهید فقط یک آبجکت به این کارها دسترسی داشته باشد.

آشنایی با الگوی طراحی Singleton

دیدگاه‌ها (0)

    دیدگاه خود را بنویسید

    ایمیل شما نمایش داده نمی‌شود. دیدگاه پس از تأیید نمایش داده می‌شود.